Ik heb even stilgestaan bij de omschrijving van mijn blog en waarom ik het niet gewoon allemaal binnenskamers wil houden in een 'liefste dagboek'.
Het komt erop neer dat ik behoefte heb aan een stem. Broadcasting dus.
In mijn woorden, zonder doekjes en franjes en zonder censuur.
Dus zonder rekening te houden met wat maatschappelijk aanvaardbaar is en wat niet.
Ik heb sowieso behoorlijk veel moeite met onze hypocriete sociale conventies (hoewel we zonder die shit waarschijnlijk gewoon elkaars kop zouden inslaan) :-/
Het wordt een anonieme blog maar wel publiek.
In het beste geval heeft iemand er iets aan (ik wil niet weten wat).
Naast enkele bedenkingen en wat scheten en kreten wil ik hier mijn verhaal kwijt.
Het blijkt voor zowat iedereen, inclusief 'de hulpverlening' allemaal bijzonder abstract te zijn en ik ben het spuugzat om keer op keer op al dat onbegrip te botsen. De frustratie die hierdoor wordt gecreëerd ga ik hier ventileren. Verder is dit een plaats waar ik verslag zal doen van mijn moeizaam herstel en waar ik af en toe luidop zal nadenken over maatschappelijke tendenzen en thema's en mijn plaats binnen deze maatschappij.
De structuur van de blog wordt mogelijk nog gewijzigd als blijkt dat het praktischer kan.
De comments moeten goedgekeurd worden voor publicatie. Dit omdat ik hier in de allereerste plaats voor (en tegen) mezelf schrijf en niet met een publiek indachtig. Ik zit dus eigenlijk niet echt te wachten op schouderklopjes/afkeuring/linkjes naar esoterische huppeldepup/commentaar van spellingnazi’s of uitnodigingen om iemand anders zijn miserie te volgen.
Wie iets anders kwijt wil (ik denk aan concrete tips etc): feel free!
Welkom.
Ook al lijkt het niet zo.
